‘Έχω μια φοβερή ιδέα’ μου είπε κι εγώ αμέσως καρφώθηκα πάνω του, σαν μύγα σε μπαρπρίζ, γιατί αυτές τις δύο λέξεις τις βάζει μαζί σε μια πρόταση περίπου μια φορά το εξάμηνο, και τις περισσότερες φορές υπάρχει και η λέξη ‘δεν’ κάπου εκεί μέσα. Συνήθως, οι διάφορες ιδέες έρχονται σκόρπιες και ασυνάρτητες από εμένα, και τις συνοδεύω, με διάφορα άλλα επίθετα όπως γαμάτη, σατανική και απίστευτη για να την προστατεύσω από τη κακόβουλη κριτική άσχετων κρετίνων.
Όμως αυτή είναι όντως καλή, έχει ενδιαφέρον και έναν αέρα ρομαντικό άμα θες, και να ‘μαστε λοιπόν μέσα σε τρεις μέρες με blog, το πρώτο αυτό post, και καμιά τριανταριά θολές, κουνιστές και υποφωτισμένες φωτογραφίες στο σκληρό μου δίσκο να μου θυμίζουν πως άμα δεν σοβαρευτώ, αυτή η ιδέα είναι καταδικασμένη στην συνηθισμένη σε ‘μάς αποτυχία. Επιπλέον έχει τρελλαθεί το μάτι μου να τις βλέπω στο δρόμο και να μην προλαβαίνω να τις φωτογραφίσω, και προσπαθώ μάταια στο νου να καρφώσω τις τοποθεσίες τους.
Δρόμος, όλα είναι δρόμος λένε, ο κόσμος και τα τραγούδια, και στους δρόμους ξεχωρίζουμε ο καθένας κάτι με το δικό του μάτι. Για τώρα, με τα δικά μας μάτια βλέπουμε τα ξεφούσκωτα λάστιχα, τον αριστερό καθρέφτη, τη φαγωμένη σέλα, τη σκουριά πάνω στη συνήθως κόκκινη και στραπατσαρισμένη λαμαρίνα, τα θαμπά στρογγυλά φανάρια, τα χαλασμένα κοντέρ, τις βέσπες αγνώστων που θα τους κάνουμε γνωστούς. Λίγη φαντασία, λίγο ψέμα, θέλουμε να τις μάθουμε όλες, τις ακινητοποιημές και παρατημένες μέχρι και τις αστραφτερές που τα ανταλλακτικά έχουν στοιχίσει υπερβολικά, να αναρωτηθούμε το δικό τους δρόμο, και με μόνο καύσιμο τη διάθεση μας να βολτάρουμε πάνω του κάνοντας οχτάρια γύρω από πρόστυχα δίστιχα.
Βέσπες λοιπόν, στο δρόμο, στο πεζοδρόμιο, στο μυαλό. Να φεύγουν στη στροφή και να χάνονται με το χαρακτηριστικό ντάκα ντάκα ντάκα στο ντούκου.
Γράψτε ένα σχόλιο
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
